Trochę
historii – Sławę, która sięgnie gwiazd, przepowiadała Pradze, według
starej czeskiej legendy baśniowa księżna Libusza, wyznaczając również miejsce, w
którym przyszłe miasto miało się znajdować. Historycy datują moment zasiedlenia
dzisiejszej Pragi na epokę neolitu. Jej rzeczywista historia jest jednak ściśle
związana z Zamkiem Praskim, założonym w roku 870, będącym siedzibą czeskich
władców.

Początki Pragi sięgają IX wieku naszej ery. Wtedy to ród Przemyślidów obejmuje we władanie tereny Czech i Moraw. Na lewym brzegu Wietławy budują oni zamek Praski, który od tego momentu staje się ich siedzibą, a który wraz z przyległymi mu terenami tworzy Hradczany. Wiek później zostaje wzniesiona twierdza Wyszehrad. Tereny te są w owym czasie częścią cesarstwa Niemieckiego, Praga zaś zaczyna być ważnym ośrodkiem międzynarodowego handlu. Od 973 roku Praga była siedzibą biskupstwa, podległego metropolii mogunckiej. Ród Przemyślidów włada w Pradze do 1306 roku. Włodarze ci bardzo rozbudowują i modernizują miasto. Otaczają je nowymi fortyfikacjami. Poza Hradczanami powstają klasztor na Strahovie i klasztor rycerzy św. Jana. W tym samym okresie powstaje miasto nazwane później Małą Straną – po drugiej stronie rzeki wznoszą je kupcy i rzemieślnicy. Na jego obszarze dziś rozciąga się Praskie stare miasto.

Miasta powstałe na przeciwległych stronach Wietławy zaczynają rywalizować między sobą. Niechęć podsycana jest przez różnice kulturowe dzielące obie społeczności. Kolejni powoływani przez szlachtę i duchowieństwo, wywodzący się z niemieckiego dworu władcy mało interesują się losami i rozwojem Pragi. Zmieni się to dopiero gdy tron czeski obejmie Karol IV. To za jego panowania miasto zacznie na nowo rozkwitać. Po ogłoszeniu Karola cesarzem Niemiec w 1355 roku Praga uzyskuje status rezydencji cesarskiej i tym samym staje się jednym z najważniejszych centrów politycznych i kulturalnych ówczesnej Europy. Nie bez znaczenia jest także fakt, że w 1344 roku biskupstwo Praskie zostaje wyniesione do rangi Arcybiskupstwa. Karol pragnąc pogodzić dwie zwaśnione strony i zjednoczyć powstałe po obu stronach rzeki miasto każe wybudować most nazwany od jego imienia mostem Karola. Jest to do dziś jedna z najważniejszych wizytówek Pragi. Drugą zaś jest powstała również z inicjatywy Karola, Katedra św. Wita. W okresie panowania władca powołuje także do życia pierwszy uniwersytet w środkowej Europie – Uniwersytet Karola. Uczelnia ta nadal jest najbardziej prestiżowym uniwersytetem w Czechach.

Wraz ze śmiercią Karola w 1378 roku rozpoczyna się burzliwy i nie zawsze dobry okres dziejów stolicy Czech. Pod koniec XIV wielu niejaki Jan Hus zaczyna wygłaszać kazania, w których potępia postępującą sekularyzację kościoła katolickiego. Prosty lud, a także król popierają jego nauki i tak z tej teologicznej dysputy tworzy się ruch o charakterze społeczno-narodowym. Nie podoba się to ani hierarchom kościoła, ani możnowładcom. W 1415 roku po soborze w Konstancji Jan Hus zostaje spalony na stosie. W tym czasie w całych Czechach zaczynają wybuchać protesty jego popleczników. Swoje apogeum wystąpienia te mają w 1419 roku, kiedy to po odmowie wypuszczenia uwięzionych husytów, z okien ratusza Nowomiejskiego wyrzuconych zostaje kilku urzędników. Wydarzenie to w historii zostanie zapamiętane jako defenestracja praska. Husyci wybierają władze oraz formują własną armię. Wkrótce opanowują cały kraj. Po zawarciu pokoju z katolikami doprowadzają do elekcji nowego króla Jerzego z Podiebradów w 1458 roku. Pod jego rządami zniszczona wojną Praga powraca do dawnej świetności.

Czechy nie cieszą się jednak długo niezależnością kraju. Na tron wstępuje Ferdynand I z dynastii Habsburgów. Jego rozkazem Praga zostaje splądrowana, husyci tracą pozycje, cofnięte zostają przywileje oraz umocniona zostaje pozycje kościoła katolickiego. Bardziej przychylny prażanom jest kolejny z władców – Rudolf II. Czyni on z Pragi swoją rezydencje i przyczynia się do rozwoju artystycznego i architektonicznego miasta. W czasie jego panowania (oraz późniejszym – jego brata) zaostrza się konflikt pomiędzy katolickimi władcami a czeskimi husytami co doprowadza do kolejnej defenestracji 23 maja 1618 roku. Rozpoczyna ona wojnę trzydziestoletnią. Niestety naród czeski przegrywa walkę i przez następne trzy wieki dynastia Habsburgów rządzi z Wiednia całą Europą Środkową, a Praga traci na znaczeniu.

Prażanie ponownie stają się aktywni od wiosny ludów w 1848 roku. W 1861 roku po raz pierwszy na stanowisku burmistrza miasta zasiada Czech, a w 20 lat później ze składki prażan otwarty zostaje Teatr Narodowy, uświetniony wystawieniem opery Bedřicha Smetany Libusza. W roku 1918 zostaje proklamowana Republika Czechosłowacka i Praga staje się stolicą państwa.

W okresie międzywojennym kwitnie kultura oraz jej nowa dziedzina – film. 1938 roku po przyłączeniu przez hitlerowskie Niemcy Sudetów zaczyna się upadek pierwszej republiki i 15 marca 1939 roku wojska niemieckie wkraczają do Pragi. Ustanowiony zostaje Protektorat Czech i Moraw, a Słowacja uzyskuje pozorną niepodległość. W czasie działań wojennych Praga nie zaznaje większych zniszczeń. Jedynie Ratusz Staromiejski doznaje uszczerbku północnego skrzydła, kiedy hitlerowcy wycofują się już z miasta. Po zakończeniu działań Czechy dostają się w strefę wpływów ZSSR i komuniści przejmują władze nad krajem.

Wydarzenia 1968 roku znane szerzej jako Praska Wiosna są efektem pogłębiającego się kryzysu gospodarczego i politycznego w kraju. Niestety będące w Układzie Warszawskim państwo zostaje „najechane” przez sprzymierzone wojska. Krwawo stłumione wydarzenia tych dni nie odbierają Czechom wiary w lepsze państwo i już w 1977 roku zostaje ogłoszony program obrony praw człowieka znany jako Karta 77. W listopadzie 1989 roku wybucha „aksamitna rewolucja”, na czele której staje Václav Havel. Czesi dumni są z tego, że w czasie tych zmian nie ucierpiał żaden człowiek, ani żadna szyba w Pradze nie została stłuczona. Po tych wydarzeniach następują lawinowe zmiany w gospodarce, polityce. Pogorszenie stosunków między narodem Czeskim i Słowackim doprowadza do rozdzielenia się tych dwóch narodów i rozpadu Czechosłowacji na dwa kraje. W 1995 roku Czechy wstępują do Organizacji na rzecz Ekonomicznej Współpracy i Rozwoju (przyczółek do pełnego wejścia do UE), w 1999 roku wraz z Polską i Węgrami zostają przyjęte go NATO. 1 maja 2004 roku Czechy wstępują do Unii Europejskiej. (źródło: wikipedia.org)

Nazwa miasta

Nazwa zamku, a później również całego miasta, zgodnie z opinią pierwszych czeskich kronikarzy pochodzi od progów na rzece Wełtawie, po których z hukiem przepływała woda. Poza tą teorią istnieje szereg dalszych, wywodzących się zwłaszcza z czasów współczesnych. Te jednak nie są zbyt popularne.
A co mówi o nazwie miasta słynny austriacki pisarz Gustav Meyrink? „Praga posiada swe imię nie bez powodu. W rzeczywistości stanowi próg między życiem ziemskim a zaświatami, próg węższy niż gdzie indziej…”.