Informacja turystyczna

Uzyskamy też informacje (dostaniemy folder) na temat wszelkich wydarzeń kulturalnych: bieżących wystaw, festiwali i koncertów, poznamy repertuary kin czy teatrów, jak również możliwości zaspokojenia jakiejkolwiek naszej zachcianki w sferze rozrywki.
 
Ale co najważniejsze, najłatwiej kupimy tutaj bilety czasowe: 24- i 72-godzinny, tygodniowy czy 15-dniowy (zob. Komunikacja miejska), a także nabędziemy bardzo użyteczny karnet na zwiedzanie muzeów praskich – „Praque Card”. Imienny karnet dla osoby dorosłej kosztuje 490 Kč (360 Kč – dla studenta); za dopłatą 200 Kč jego ważność jest przedłużana o 3 kolejne dni. Karnet ów honorowany jest w 40 najważniejszych muzeach Pragi – w jego cenie uwzględniono darmowy przewodnik oraz dojazd środkami komunikacji miejskiej do obiektów objętych promocją.
 
Warto zacząć zwiedzanie od podanych poniżej punktów informacji turystycznej i bez wahania pytać o wszystko. Mimo że obsługa nie w każdej kwestii jest kompetentna, to jednak włada głównymi językami europejskimi i zawsze służy pomocą. Najlepszym punktem obsługi turysty jest centrala Na Příkopě (dojazd do stacji metra B: NÁMESTÍ REPUBLIKY).
 

Biura informacji turystycznej (Turistické informační středisko):
 
Na Příkopě 20, Praha 1,
czynna w dni robocze w godz. 9.00 – 19.00
Ratusz Starego Miasta, Staromestské nám. 1, Praha 1
Hol dworca kolejowego, Hlavní nádraží, Praha 1
Małostrańska Wieża Mostowa, Praha 1, czynna w sezonie
Informacja, tel.: 124 44,
e-mail: tourinfo- @pis.cz www.prague-info.cz
Rezerwacje (Komplexní rezervační služba) Pragtour, Za Poříčskou bránou 7, Praha 8 tel.: 217 141 30, faks: 217 141 27
e-mail: pis.pragtour@mbox.vol.cz

Ambasada RP w Pradze
Valdštejnská 8
118 01 Praha 1
tel. 00420/257 530 388
fax 00420/257 530 399
www http://www.ambpol.cz
mail ambrpczechy@mbox.vol.cz

Wydział Konsularny Ambasady RP w Pradze
V Užlabině 14/884
100 00 Praha 10- Strašnice
tel. 00420/224 228 722-3-4
fax 00420/224 227 320

Instytut Polski w Pradze
Václavské nám. 19
110 00 Praha 1
tel. 00420/224 214 708-9
fax 00420/224 223 010

Jedynym językiem urzędowym Czech jest język czeski, którym posługuje się 96% mieszkańców. Nie należy się jednak obawiać problemów komunikacyjnych, ponieważ w chwili obecnej w większych miastach można się właściwie bez problemu porozumieć po angielsku. Starsze pokolenie mieszkańców zna język rosyjski, spróbować można również komunikacji w języku niemieckim. Znajomość języka francuskiego, włoskiego lub hiszpańskiego nie jest częsta.

Elektryczność:
Elektryczność: 230V / 50 Hz

• 112 – Ogólny numer alarmowy
• 155 – Pogotowie Ratunkowe
• 158 – Policja
• 156 – Straż Miejska
• 150 – Straż Pożarna

Waluta

1 korona czeska (česká koruna; Kč) dzieli się na 100 halerzy. W obiegu są banknoty o nominałach: 20 Kč, 50 Kč, 100 Kč, 200 Kč, 500 Kč, 1000 Kč i 5000 Kč oraz monety: 1 Kč, 2 Kč, 5 Kč, 10 Kč, 20 Kč oraz 10, 20 i 50 halerzy.

W miejscowościach turystycznych położonych przy granicy z Niemcami i Austrią można czasami płacić w euro, ewentualnie w dolarach amerykańskich (szczególnie za noclegi w kwaterach prywatnych).

Wymiana walut

Banki czynne są zazwyczaj od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00–16.00 (w piątek czasami krócej). Na wymianę lub wypłatę pieniędzy warto jednak zarezerwować sobie trochę czasu, uzbrajając się przy tym w cierpliwość. Wymiana pieniędzy w bankach jest na pewno bezpieczna, ale czasami korzystniejsze kursy można znaleźć w kantorze (bank pobiera prowizję w wysokości 1–2%). Kantory otwarte są na ogół dłużej, a obsługa jest sprawniejsza, warto jednak przed transakcją zapytać o prowizję.

Z usług ulicznych handlarzy walutą lepiej zrezygnować. Często usiłują obcokrajowcowi wcisnąć pieniądze fałszywe, a proponowany przelicznik rzadko bywa korzystniejszy od bankowego.

Złotówki na korony w Czechach da się wymienić w bardzo niewielu miejscach. Lepiej więc zrobić to przed wyjazdem z Polski, tym bardziej że po naszej stronie granicy nie ma z tym żadnego problemu. W Czechach najłatwiej wymienia się na korony euro i dolary.

Lokalne sklepy – W mniejszych miastach większość sklepów jest otwarta od poniedziałku do piątku, w godzinach od 8.00 lub 9.00 do 18.00 oraz w soboty przed południem. W dużych miastach sklepy bywają otwarte nawet do 21.00. Małe sklepy ponadto często nie korzystają z przerwy obiadowej między godziną 12.00 a 13.00.

Centra handlowe – Centra oraz domy handlowe mają dłuższe godziny otwarcia, najczęściej do 22.00, ponadto otwarte bywają również w czasie weekendów. Niektóre hipermarkety są otwarte nawet 24 godziny na dobę.

Nasze propozycje – Jeżeli znajdujecie się Państwo poza zasięgiem dużego centrum handlowego, prawdopodobnie gdzieś w okolicy działa tzw. „Večerka“, niewielki sklepik, otwarty do późnych godzin wieczornych, w którym można zrobić zakupy spożywcze.

Banki – Banki są otwarte wyłącznie w dni robocze (od poniedziałku do piątku), zwykle w godzinach od 9.00 do 17.00. W niektóre dni mogą być otwarte nawet do 19.00. Godziny otwarcia filii poszczególnych instytucji finansowych mogą się różnić. Bankomaty dostępne są 24 godziny na dobę.

Urzędy – Urzędy w Czechach mają stałe godziny pracy. W czasie standardowych dni urzędowania (poniedziałek, środa) urzędy bywają czynne minimum do godziny 17.00. W pozostałe dni niektóre urzędy są dla petentów niedostępne.

Urzędy pocztowe pracują w dni powszednie 8.00–17.00/20.00, w soboty 8.00– 12.00/13.00 (nie wszystkie). Listy i kartki dochodzą do adresata w Polsce zwykle po kilku dniach. Znaczki kupuje się na poczcie i w niektórych kioskach z prasą i papierosami. Telegramy można nadać we wszystkich urzędach pocztowych. Duże poczty wyposażone są również w faksy.

Wielkanoc (święto ruchome) – zgodnie z tradycją panowie powinni zaopatrzyć się w brzozowe witki, którymi w Poniedziałek Wielkanocny symbolicznie okłada się znajome panie i dziewczęta. Ponoć uderzenie taką rózgą przynosi szczęście. Ostatnio zdarza się jednak (jak w Polsce podczas śmigusa-dyngusa), że zwyczaj ten jest nadużywany, a ofiarami młodzieńców z rózgami padają wszystkie dziewczęta przechodzące ulicą.

Święto Pracy (1 maja) – do niedawna tego dnia odbywały się pochody pierwszomajowe. Obecnie jest to po prostu dzień wolny od pracy.

Dzień Zwycięstwa (8 maja) – jeszcze kilka lat temu obchodzone 9 maja. Pod pomnikami pojawiają się kwiaty.

Dzień Apostołów Słowiańskich (5 lipca) – rocznica przyjęcia przez Czechy chrztu z rąk misjonarzy Cyryla i Metodego, przysłanych z Bizancjum (863 r.).

6 lipca – dzień upamiętniający śmierć Jana Husa na stosie w Konstancji. Czesi często korzystają z dwóch wolnych dni (5 i 6 VII), aby gdzieś wyjechać.

Dzień św. Wacława (28 września) – święto ku czci patrona Czech.

Dzień Republiki (28 października) – odpowiednik polskiego Święta Niepodległości.

Dzień walki o wolność i demokrację (17 listopada) – rocznica brutalnie stłumionej studenckiej manifestacji w 1989 r., która zapoczątkowała aksamitną rewolucję, ostatecznie podważając ustrój komunistyczny.

Wigilia i Boże Narodzenie (24–26 grudnia). Przygotowania do tych świąt rozpoczynają się już na początku grudnia. Ozdabia się wtedy sklepy i ulice, a 5 grudnia krąży po Czechach Święty Mikołaj (ubrany w strój biskupi) w towarzystwie aniołka i diabełka.

Nie warto ryzykować wymiany pieniędzy na ulicy, ponieważ można otrzymać banknoty wycofane z obiegu lub fałszywe. Walutę najlepiej wymieniać w banku albo kantorze.

Na ulicach czeskich miast nie widzi się skorych do zaczepek młodzieńców. Unikając odosobnionych miejsc w Pradze i innych dużych miastach, szczególnie podczas wieczorno-nocnych spacerów, można czuć się bezpiecznie.

Czeskich policjantów (Policie) najczęściej spotyka się podczas kontroli ruchu drogowego. Korzystając z białych samochodów, „polują” oni przede wszystkim na kierowców przekraczających dopuszczalną prędkość jazdy. W przypadku kradzieży należy zgłosić się na posterunek policji, ale zbytnio nie ma co liczyć na odzyskanie utraconych przedmiotów. Aby uzyskać odszkodowanie za skradzione rzeczy (jeśli oczywiście były ubezpieczone), koniecznie trzeba mieć wystawione przez policjanta zaświadczenie o zgłoszeniu kradzieży.

W miastach często można zobaczyć funkcjonariuszy Straży Miejskiej (Městská Policie), którzy mają podobne uprawnienia jak ich polscy koledzy po fachu.

Bezpieczeństwo na drodze

Autostrada D5 pomiędzy Pragą i Pilznem zyskuje powoli miano trasy złodziei. Mnożą się przypadki okradania turystów, którym złodzieje najpierw przebiją oponę, po czym z ochotą chcą pomóc, okradając przy okazji z wszelkich cennych rzeczy, które znajdują się w samochodzie. Pomimo, że policja rozlepia obcojęzyczne ulotki, przypadków tego rodzaju wciąż przybywa. Opony bywają często przebijane przy wyjeździe ze stacji benzynowej. Bywa także, że podróżny jest zatrzymywany przez inny pojazd i np. pytany o drogę. W tym czasie pasażer drugiego samochodu uszkadza oponę.

Zdarzają się też kradzieże przedmiotów pozostawionych w samochodach. Aby tego uniknąć, nie należy zostawiać w samochodzie cennych rzeczy, w tym radia. Prawdopodobieństwo kradzieży samochodu jest mniejsze niż w Polsce.

Telefony alarmowe:
150 – Straż pożarna
155 – Pogotowie ratunkowe
156 – Straż miejska
158 – Policja

Cześć.
Ahoj.

Jak się masz?
Jak se máš?

Dobrze, dziękuję.
Dobře, děkuji.

Jak się nazywasz?
Jak se jmenuješ?

Nazywam się… .
Jmenuji se….

Miło cię poznać.
Těší mě.

Proszę.
Prosím.

Dziękuję.
Děkuji.

Nie ma za co.
Rádo se stalo.

Tak.
Ano.

Nie.
Ne.

Przepraszam.
Promiňte.

Do widzenia.
Na shledanou.

Nie mówię [dobrze] po czesku.
Neumím [moc dobře] mluvit česky.

Czy mówisz po angielsku?
Mluvíte anglicky?

Czy jest tu ktoś, kto mówi po angielsku?
Je tady někdo, kdo mluví anglicky?

Pomocy!
Pomoc!

Dzień dobry.
Dobrý den.

Dobry wieczór.
Dobrý večer.

Dobranoc.
Dobrou noc.

Nie rozumiem.
Nerozumím.

Gdzie jest toaleta?
Kde je záchod?

Informacje dla osób niepełnosprawnych –

Starsze stacje metra Pragi nie są przygotowane dla osób na wózkach inwalidzkich, a praskie tramwaje mają zbyt małe drzwi by taki wózek mógł się w nich zmieścić. Bruk na ulicach może wzbudzać sentyment, ale matki z wózkami dziecięcymi czy osoby na wózkach inwalidzkich mają przez niego bardzo utrudnione poruszanie.

Hotele w Pradze (szczególnie te nowe) na szczęście pomyślały o gościach, którzy potrzebują udogodnień ergonomicznych i ułatwień w poruszaniu się. Rezerwując miejsce spytajmy się jednak czy hotel ma pokoje dla osób niepełnosprawnych i jak najlepiej do niego dojechać.

Miłe jest to, że do większości biletowanych muzeów i zabytków osoby niedosłyszące mają wstęp darmowy, a osoby, którym towarzyszą psy przewodnicy mogą bez problemów wchodzić z nimi do miejsc publicznych. Niestety w Pradze nie ma obowiązku sprzątania po czworonożnych pupilach, więc psie kupy są częstą „pułapką” dla wszystkich bywalców Pragi.

Dla osób, którym chodzenie sprawia trudność zostały przygotowane specjalne autobusy turystyczne – podczas kursu takim otwartym pojazdem przewodnik opowiada o zabytkach i odwiedzanych miejscach w kilku językach. Autobusy te odjeżdżają z Rynku Starego oraz z Náměsti Republiky.

Warto wejść na stronę Praskiego Stowarzyszenia Użytkowników Wózków Inwalidzkich www.pov.cz (niestety serwis tylko w języku czeskim) – znajdziemy tu listę miejsc przyjaznych osobom na wózkach. Natomiast w samej siedzibie stowarzyszenia na ulicy Benediktská 688/6, tel. (0-0420) 224 827 210, 224 826 078, można dostać folder (ten na szczęście oprócz czeskiego jest przygotowany również w języku niemieckim i angielskim) z opracowanymi czterema trasami zwiedzania dla osób poruszających się na wózkach oraz krótkimi opisami odwiedzanych miejsc.